Dönemin en önemli Ermeni yazarlarından Zabel Yesayan tarafından kaleme alınan 18 Ocak 1919 da Paris Konferansı’nda Ermeni Delegasyonu’nu temsil eden Boğos Nubar Paşa’ya sunulan 11 sayfalık rapor, 1915 ve sonrasında Ermeni kadınların maruz kaldığı korkunç muameleyi anlatıyor 1915 Ermeni kırımında ,hayatta kalan kadınlar, çoçuklar çok ağır bedel ödemişler. Ermeni erkeklerin öldürülmesinden veya tehcire gönderilmesinden sonra kadınları ve kızları çok kolay olarak hedef haline geldiler, bunların bazıları köleleştirildi,bazıları cariye veya seks kölesi olarak kullanıldı , bazıları kendi isteklerin dışında Türk,Kürt ,Arap ailelere satıldılar : Genç kadınların ve çocukların zorla kaçırıldığını, bunların sayısının kesin olmamakla birlikte 200 binden fazla olduğunu ifade ediliyor. Zabel Yesayan, söz konusu çocuk ve kadınların farklı biçimlerde kaçırıldığını belirtirkten sonra, şu sınıflandırmayı yapıyor:

1. Birçok kadın ve çocuk, doğdukları şehir ve köylerden zorla kaçırıldılar. Bunların birkaçına Müslümanlar komşuları sahip çıktı.Sahipsiz kalan çoçuklar kaçırıldı.Bazı kentlerde Türk ve Alman subaylar şehrin önde gelenlerinin güzel kızlarını,bazı kentlerde , zengin Ermeni ailelerin kızları ,bazı yerlerde ise eğitimli Ermeni kızlar kaçırdılar.

2. Ermeni erkeklerinin çoğunluğunun acımasızca katledildikten sonra, caniler tarafından kaçılırılmadan kurtulan ermeni kadınlardan birçoğu ise yollarda öldürüldüler. Tehcir konvoylarındaki kadınlara ise insanlık dışı durumlar yaşatılıyordu, uzun yolculuklardan susuz kalan ermeni kadınlara su içmelerini engelliyorlardı. Suya kavuşma izni elde etmenin bedeli olarak , bakire ya da genç kızın kendilerini teslim etmeleri,diğer bir deyişle seks köleliği öneriliyordu. Bu korkunç yöntem sistematik biçimde ,özellikle Kemah-Halep, Konya-Tarsus yollarında, Fırat nehri boyunlarında ve tehcir yolculuğunda uygulaniyordu

3. Ermeni kadınlar ,tehcir yolunda veya toplandıkları toplama kamplarında Kürtler, Çerkezler, Çeçenler, Hamidiye Alaylari ve Rumeli göçmeni Müslümanların saldırılarına maruz kalıyor, bu saldırılar ve soygunlar ,tehciri yöneten jandarmanın himayesinde gerçekleşiyordu .Saldırganlar , ermeni kadınlarının üzerlerinde ne bulurlarsa alıp götürüyor, elbiselerini bile soyup çıkarıyorlardı, bunlar, ötekilere ibret olsun diye, diğer kadınların yanında yapılıyordu. Bir Ermeni kadın, bir müslüman tarafından götürülmedikçe ya da satılıp kaderi belli olmadıkça, her bir ermeni kadını toplu tecavüze, köleliğe ,seks köleliğin muhtemel kurbanı olmuştu.. Yesayan’ın sunduğu tebliğindeki en çarpıcı bölüm, şiddete ve tecavüze maruz kalan Ermeni kadınların tutumuna ilişkin bölüm. Yesayan konvoylarda iyi eğitimli, yüksek tabakalara mensup ermeni kadınlar da olduğunu vurguluyor. Söz konusu kadınların birçoğu infazlar ilk başladığında intihar etmiş, pek çok anne, genç kızlarını Fırat’ın sularına atmış. Genç kadınlar yeni doğmuş çocuklarıyla birlikte aynı sulara atlamış: Pek çoğu da delirmiş . Aralarından bazıları tecavüzden sonra kaçmayı başamış,ancak bunların çoğu kaçarken öldürülmüş. Kimileri, ki bunların sayısı çok azdı, mütecavizini öldürmüş . Zabel Yesayan'ın tebliğine göre , bazı Ermeni yerleşim yerlerinde kadınları, tehcir kararına uyan erkeklerine isyan etmiş, evlerinde ölümü seçmişler. Birçok bölgede anneler teslim olmaktansa, içinde oldukları evleri, genç kızları ve çocuklarıyla birlikte ateşe vermişler. Derleme:Dr.med.Sarkis Adam.